سایت مراجع

 آيت الله سيد علي خامنه اي (مد ظله العالي)
۞۩۞۩۞۩۞۩۞۩۞
 آيت الله جواد تبريزي (رحمة الله علیه)
۞۩۞۩۞۩۞۩۞۩۞
 آيت الله محمد تقی بهجت (رحمة الله علیه‌)
۞۩۞۩۞۩۞۩۞۩۞
 آيت الله نوري همداني (مد ظله العالي‌)
۞۩۞۩۞۩۞۩۞۩۞
 آيت الله لطف الله صافي (مد ظله العالي‌)
۞۩۞۩۞۩۞۩۞۩۞
 آيت الله ناصر مکارم شيرازي (مد ظله العالي‌)
۞۩۞۩۞۩۞۩۞۩۞
 آيت الله فاضل لنکرانی (رحمة الله علیه)
۞۩۞۩۞۩۞۩۞۩۞
 آيت الله سيد علي سيستاني (مد ظله العالي)
۞۩۞۩۞۩۞۩۞۩۞
 آيت الله وحيد خراساني (مد ظله العالي ‌)
۞۩۞۩۞۩۞۩۞۩۞
 آيت الله جوادي آملي (مد ظله العالي ‌)
۞۩۞۩۞۩۞۩۞۩۞
 آيت الله جعفر سبحاني (مد ظله العالي)

اوقات شرعی
عضویت در سرویس خبری
نام :   
ايميل :   
نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد
عنوان
دانشنامه عاشورا
اخبار > رزق و روزی 1
 


  چاپ        ارسال به دوست

رزق و روزی 1

ترس از آينده و چگونگى تأمين «روزى»، يك نگرانى عمومى است. روزى ، يكى از نيازهاى اساسى انسان است و از اين رو ، معمولاً اين نگرانى وجود دارد كه آينده چه خواهد شد؟ آيا روزى فردا خواهد رسيد؟ و ... در اين حالت، آينده، تاريك و مبهم ارزيابى مى شود و به همراه آن، اضطراب و نگرانى از فردا شكل مى گيرد. ترس و نگرانى اگر به اندازه باشد و از حدّ متعارف نگذرد، عامل تحرّك براى كسب روزى است. انسان بى خيال، براى كسب روزى تلاش نخواهد كرد و همين امر، موجب بروز مشكلات فراوانى در زندگى وى خواهد شد. پس نگرانى به اندازه كم آن، مفيد است اما اگر افزايش يابد و از حدّ معمول بگذرد، به افزايش تنيدگى و فشار روانى منجر شده، رضايت از زندگى را به مخاطره مى اندازد. امام على عليه السلام يكى از عوام هلاك كننده مردم را ترس از فقر مى داند.(1) بخل ورزيدن، يكى از پيامدهاى اين ترس است. فرد، تصوّر مى كند اگر از مال خود ببخشد، فقير مى گردد و همين نگرانى، موجب بخل ورزى مى گردد، غافل از اين كه با اين كار، به سوى فقر ، شتاب كرده است؛ (2) زيرا فرد بخيل، گاهى به جهت ترس از فقير شدن، به اندازه افراد فقير، از آنچه دارد استفاده مى كند! اين يعنى شتاب به سوى فقر و فقيرى در عين دارايى.

ترس از روزى آينده، معلول ندارى يا كم دارى نيست. قرآن كريم مى فرمايد: قُل لَّوْ أَنتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَآئنَ رَحْمَةِ رَبِّى إِذًا لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الاْءِنفَاقِ وَكَانَ الاْءِنسَـنُ قَتُورًا (3) بگو: اگر مالك خزانه هاى رحمت پروردگار من [نيز] مى بوديد، باز هم امساك مى كرديد، به جهت ترس از اين كه انفاق، مايه فقر شود و البته انسان، تنگ نظر است. معلوم مى شود كه ريشه اين ترس را در عوامل بيرونى نبايد جستجو كرد بلكه پديده اى است روانى كه ريشه در شناخت دارد.

اين ، در حالى است كه روزى انسان، تأمين شده است. خداوند متعال، تضمين كرده است كه روزى انسان را در هر شرايطى تأمين مى كند. تأمين كننده روزى، كسى است كه مالك آفرينش است، و تضمين كننده آن، كسى است كه مقتدر و شكست ناپذير است. قرآن كريم مى فرمايد: إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ (4) خداست روزى رسان، و اوست دارنده نيرويى سختْ استوار. وقتى انسان بداند روزى اش به دست صاحب قدرت است، احساس اطمينان و آرامش مى كند. هيچ جنبنده اى در روى زمين نيست مگر آن كه روزى اش بر عهده خداست (5) چه بسا جنبندگانى كه ياراى تحصيل روزى خويش ندارند و خدا روزى آنها را مى دهد. روزىِ انسان را نيز همين خدا تأمين مى كند (6) هر جاندارى روزى خود را دارد. (7) به مورچه بنگريد كه با آن همه كوچكى و ظرافت اندام (كه تقريبا به چشم نمى آيد)، روزى اش تضمين شده و به فراخور حالش، روزى او مى رسد. خداوند از او غافل نيست و او را محروم نساخته است اگرچه در دل تخته سنگى سياه و خشك و يا در ميان صخره اى سخت باشد (8) و يا به پرندگانى مثل كلاغ و عقاب و كبوتر و شترمرغ بنگريد كه خداوند، روزى همه آنها را ضمانت كرده است (9) اين نكات آموزنده، نشان مى دهد كه نگران بودن براى روزى، بى مورد است.

وضع خود انسان نيز شگفت انگيز است. ما اكنون نگران روزى خود هستيم و حال آن كه سه مرحله پيش از آن وجود داشته كه بدون اطلاع ما خداوند روزى ما را رسانده است. لذا شايسته نيست اكنون نسبت به او سوءظن داشته باشيم. مرحله نخست هنگامى است كه انسان در رحم مادر قرار دارد؛ در جايگاهى آرام كه هيچ سرما و گرمايى او را نمى آزارد و خدا روزى اش را مى رساند. مرحله دوم، دوران نوزادى است كه هرچند ناتوان است ولى غذاى او از شير مادر تأمين مى شود و كسى هست كه او را تر و خشك كند و مرحله سوم، دوران پس از شيرخوارگى است كه روزى او بدون تلاش، از دست رنج والدين تأمين مى گردد و مشمول مهربانى و دلسوزى آنان قرار مى گيرد و حتّى او را بر خودشان مقدم مى دارند. اما همين انسان وقتى بزرگ و عاقل مى شود و براى خودش كار مى كند، اوضاع بر او سخت مى شود و به خدا سوء ظن پيدا مى كند و حقوق مالى اى را كه بر عهده اش است انكار مى كند و بر خود و عيالش سخت مى گيرد. اينها به خاطر ترس از تنگ شدن روزى و بدگمانى به خداوند متعال است.


1.أهلك الناس اثنان: خوف الفقر و طلب الفخر؛ دو چيز مردم را هلاك كرده است: ترس از فقر و فخرفروشى (الخصال، ص68، ح102)

2.امام على عليه السلام: «من قبض يده مخافة الفقر فقد تعجل الفقر؛ كسى كه به جهت ترس از فقر دست خود را ببندد، به سوى فقر شتاب كرده است» (غرر الحكم، ح6566)

3.سوره اسراء، آيه 100.

4.سوره ذاريات، آيه 58 .

5.وَ مَا مِن دَآبَّةٍ فِى الْأَرْضِ إِلاَّ عَلَى اللَّهِ رِزْقُهَا وَ يَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَ مُسْتَوْدَعَهَا كُلٌّ فِى كِتَـبٍ مُّبِينٍ؛ هيچ جنبنده اى در روى زمين نيست مگر آن كه روزى اش بر عهده خداست و موضع و مكان آن را مى داند. همه اينها در كتابى روشنگر (لوح محفوظ) آمده است. (سوره هود/6)

6.وَكَأَيِّن مِّن دَآبَّةٍ لاَّ تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ يَرْزُقُهَا وَ إِيَّاكُمْ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ؛ چه بسيار جنبندگانى كه ياراى تحصيل روزى خويش را ندارند و خدا آنها را و شما را روزى مى دهد و او شنوا و داناست (سوره عنكبوت/60)

7.امام على عليه السلام: «لكل ذى رمق قوت؛ هر جاندارى روزى خود را دارد» (الكافى، ج8، ص22، ح4)

8. نهج البلاغة، خطبه 185

 

9.همان


١١:٣٢ - دوشنبه ٢٦ خرداد ١٣٩٣    /    عدد : ٥٣٨٤٧    /    تعداد نمایش : ٢٨٦٨


برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید:
 

خروج